Kıtmir bir ufacık meslek alınca,
Sadr-ı azam gibi payesine bak,
İşin düşünce başın dara gelince,
Tecrübe eyle de mayasına bak.

Diye başlayan Seyit Meftuni ye ait çok güzel bir türküden alınma bu dörtlük. Gerçeklerin anlaşılması bakımından da baktığınızda bundan yüzlerce yıl önce yazılmış olan türkülerimizin zaman, mekan tanımadan hala geçerliliğini korumasının yegane sebebi bu olsa gerek.
Şöyle çevrenize bir bakın, yukarıdaki dörtlüğe birebir uyan o kadar çok idareci, yönetici, siyasetçi vs göreceksiniz. Eline geçirmiş olduğu payenin arkasına sığınarak toplum içerisinde yer edinmeye çalışan kalitesiz, kabiliyetsiz ve karaktersiz insan göreceksiniz. İsminin önüne her hangi bir unvanı eklemeden toplumda yer edinemeyenler için ne güzel demiş Mevlana hazretleri “Ne elbiseler gördüm içinde insan yok, nice insanlar gördüm üzerinde elbise yok.”
İnsanoğlu var olduğu günden beri insan siluetinde dolaşan, fakat sadece et ve kemikten ibaret insan benzeri omurgasız yaratıklar var. Kendilerini topluma kabullendirmek için muhakkak bir payeye, makama, unvana ihtiyaçları vardır. Bu tip şahsiyetler kendilerinin büyük keramet sahibi, vazgeçilmez, ulaşılmaz görseler de aslında bütün keramet işgal etikleri makamdadır. Bazen makamlara gösterilmesi gereken saygıda, hürmete ölçü kaçınca makamı işgal eden kişi kendisini dev aynasında görmeye başlamaktadır. Makamlarda yükseldikçe nefsinin kölesi ve esiri olanlar ellerinden makam alındığında oyuncağını kaybetmiş çocuk misali ortada kalakalır.
Söz konusu memleketimizdeki sıkıntıların ana sebebi de niteliksiz belli bir gurubun bazı güçleri eline geçirmesi ile ülkenin geleceğini kendisi gibi niteliksizler ile dizayn etmeye çalışması ile başlamaktadır. Türkiye’de kapıcılıktan, Cumhur Başkanlığı na kadar seçim; birilerinin tercihi ile gerçekleşmektedir. Bu birilerinin tercihi ise “benim adamım, bana yakın, benim sözümden çıkmaz” sözleri ile hayat bulan kimlikler sayesinde oluşmaktadır. Statükocu kabiliyetsiz ve yeteneksiz makam sevdalıları zaman içerisinde işgal ettikleri makamlarda süreklilik arz etmek için o makama giden yoları kendilerinin kalıcı olmalarına göre dizayn edilmesine çalışmaktadırlar. Bu; parti, dernek, sendika vs gibi kuruluşlardaki örneklerle daha kolay izah edilebilir. Hak etmediği halde makamları işgal edenlerden topluma genel manada bir fayda söz konusu değildir. Sadece yandaşı, yalakası ve kendisine şartsız itaat edenler makam işgalcilerinin yanında değerlidir. Faydada sadece bunlara gelmektedir.
Önemli makamlara gelen, getirilen veya bu makamlarda görev alanlar, Devlete ve Millete ahlaki ve vicdani sorumluluk ile hizmet etmelidir. Ehliyet ve Liyakat bu sebepledir ki önemli bir müessesedir. Ehliyet ve liyakate riayet edilmediği takdirde yaşanılacak hezimetler katlanarak artar. Makamdan, rütbeden, mevkiden daha ehemmiyetli olan husus insanın ahlâkını, şahsiyetini muhafaza etmesi bunları zedelememesidir.

Bugüne kadar, ahlâksız, şahsiyetsiz, karaktersiz birine bu makamların bu özellikleri kazandırdığı görülmemiştir. Terbiye ve güzel ahlâk, bütün kanunlardan, makamlardan, rütbelerden daha etkili, daha kalıcı, daha itibarlıdır.

Ahlaklı, Şahsiyetli, karakter sahibi insanlar tarafından yönetilmek dileği ile…