İnsan değerlerini yitirdiği zaman birçok vasfını da beraberinde yitirir…
Önce düşünme ve algılama yetisini ve daha sonra ise karar verme ve uygulama yetisini.

İşte günümüzde toplumları meydana getiren bireylerin ortak özelliklerini kabaca böyle tasvir etmenin yanlış olmayacağı kanaatindeyim. Çünkü değerler manzumesi; gelenek ve görenekleri ve hatta inançları köklü değişime uğrarken kayıtsız ve tepkisiz kalınmasını başka türlü izah etmek mümkün değil.

Gözler bakar ama göremez, beyin algılar ama değerlendiremez olmuşsa insanlık bitmiştir. Yüce dinimiz olayı o kadar basit izah etmiştir ki anlamayan ve algılamayan beyinlere nasıl bir tanımlama yapılmalıdır siz tezahür edin!

“Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir” ya da “komşu komşunun külüne muhtaçtır” sözlerine yorum yapmaya dahi ihtiyaç duymuyorum.

Bu sözlerin anlamı günümüzde çok edebi bir şekilde yazılıp çizilebilir ama uygulaması da bir o kadar yavan kalır. Hassasiyetlerimizi yitirdiğimiz gibi insanlığımızı da yitirdik ve kararan yüreğimizle beraber sevdamızı da bitirdik!

Teknolojinin nimetlerinden faydalanacağımız yerde esiri olduk. Birilerinin istediği gibi düşünenleri “aydın” kabul ettik ve idolümüzü de yine birilerinin istediği tiplerden oluşturduk.
Samimiyet, sadakat ve liyakat sadece sözde kaldı; hatta sıralamasını değiştirip önce liyakate bakarak hüküm verir olduk.

Altaylardan Tuna’ya, Yemen’den Avusturya’ya dört iklim yedi coğrafyaya hüküm süren ceddimizin başarısının sırrına ermek isteyenler; öncelikle sevgi ve muhabbetini insanlara göstermelidir.

Mesela Osmanlı’nın özünü ve temellerini besleyen manevî unsurların en başında “ilâ-yı kelimetullâh aşkı ve peygamber sevgisi” gelmiştir. Osmanlı sultanları, hayatları boyunca gazâ meydanlarında bu mukaddes değerlere karşı sonsuz sevgi, saygı ve bağlılıklarını ispatlama sevdasıyla harikalar sergilemiştir. Peygamberimize ve mukaddes beldelere hürmet, muhabbet, hizmet ve sadakat, soylu ceddimizin her daim şiarı olmuştur.

O zaman yitik adamın yitik zamanı olmamak adına alimin iyisinden, ilmin hayırlısından ve imanın sahibinden uzaklaşmamak yegane kurtuluşumuz olacaktır…