Hani derler ya bazen; “anamızı, babamızı tercih etme şansımız mı vardı?” diye… Pişmanlık kokuyor! Bir nedamet havası var bu sözlerde…

Ben mi? Tercih etme hakkım olsaydı bin kere yine onları seçerdim… Neden mi? Birer gurur abidesiymişler de, ondan…

1945’ler onların çocukluk yıllarıydı… Cihan harbi sırasında çoğu kez yonca ile beslendiklerini, dudakları titreyerek anlatmıştı babam bir keresinde… Sürüde bir hayvan hastalandığında, bayram ederlermiş! Hayır! Eti için değil! Ellerine geçirebilirlerse derisinden postal yapabilmek için!

Anamın şekerle ilk tanışıklığı, o yıllarda sadece bir gıdımla olmuş… Hele gençlik yıllarında bir hap zeytinle buluşmasını anlatırdı ki, sormayın! Ben de çok severim, lakin her yiyişimde boğazıma tıkanır şimdilerde…

Bir de şükredişleri vardı ki, sormayın! “Hamdolsun” derken ağızlarından tevekküle bulanmış bal damlardı! Yedikleri, bir tas çorba, giyindikleri elbiseden bozma bir yamalı bohça… Ama yine de ısrarla, inançla ve tevekkülle; “şükürler olsun” derledi hep! Sorgulamazlardı. İsyan yoktu, tamahkârlardı…



Bizim çocukluk yıllarımız mı? Pek nadirdi “İşkene” çorbamızın et ile buluşması! Mümkün olduğunda ise; kavurma tanecikleri tahta kaşıklarla tencere içerisinde bir o tarafa, bir bu tarafa iteklenip dururdu… Herkese bir parça düşsün diye çırpınırdı zavallı anam! Sonra bir kuzu gövdesi yemişçesine tok bir ses ile “çok şükür” der, öyle kalkarlardı sofradan… Sanki dudaklarımız yağa bulanmışçasına sofra bezi ile ağzımızı siler, şükreder ve öyle kalkardık bizler de…

Tüm bu yokluklara rağmen, şükür kültürünü onlardan öğrendik… Lakin iyi mi ettiler, kötü mü (?), karar vermek zor! Mana dünyamız için iyi ettiler elbet, tevekkülü, paylaşmayı öğrendik. Hem de iliklerimize kadar… Gerçi şükretmeyip te ne yapacaktık ki! Nüfusun tamamına yakını açlıktan kırılıyordu zaten!

Şimdi mi? Çağ atladık ve epeyce yol aldık… Durumumuz millet olarak düzeldi hamdolsun! Allah muhafaza, isyankâr değiliz… Nasıl asi olalım ki? İşkeneden iskendere terfi ettik! Tarhanadan Knor’un her nevi çorbasına, derme çatma postallardan ve cızlavetlerden envai çeşit kösele ayakkabılara ulaşabiliyoruz artık… Zeytin mi? İster yeşil kırma, ister tuzlama… Hangisini isterseniz buyurun, afiyet olsun!

Lakin derdimiz; sadece bizim ulaşabilmemiz değil, herkesin imkânlarla buluşabilmesi… Birileri yerken, kıyametin kopmaması! Bugünün varlığı ile günümüz yoncasının yenmemesi! Oysa nüfusun beşte biri fazla tıkınmadan dolayı şişiyor! Geriye kalan beşte dördü mü? Kırılmıyor, aksine sürünüyor! Tevekkül mü? Allah hayır getire, repertuarımızdan çoktan sildik onları!

Garibin, fukaranın durumu fildişi kulelerinden veya sırça köşkten nasıl yansıyor, bilmiyorum! Devlet ricalinin; “kimsesizlerin, kimsesi olacağız” sloganındaki samimiyetinden de şüphem yok aslında. Ancak kazın ayağı pek öyle değil. Zira ikamet ettiğim teneke kulelerinden durum farklı görünüyor!

Dini terminolojinin cirit attığı bir siyasal ortamda yaşıyoruz nasılsa… O halde; “hep beraber şükredelim ve hamdolsun (!)” diyelim mi? Diyelim demsine de, şu şükredemeyişimizi nereye oturtacağız peki? Şu tefekkürlü cukkacılara nasıl tahammül edeceğiz? Tahta değil, altın kaşıkla önümüzden kavurma kırıntılarını toplayanlara daha ne kadar sabredeceğiz?

Derdimiz; ballı lokmaların onlara, “hamdolsun”lar ile “şükür”lerin sadece fakir gurabaya kalması! Lakin isteğimiz; sefaların ve cefaların ortak olması… Bu mefkûre, anlayış anamızdan ve babamızdan miras… Onlar demişti, biz yazdık; “yoksulla yoksullaş, gariple garipleş ki, olmayasın leş!”