Tabiatla kucak kucağa yaşayan, toprağı kutsalları arasında gören ve onu ana olarak bilen Türk ün düşünce dünyasında olsun sosyal hayatında olsun baharın önemli bir yeri ve konumu vardır.

“Bahar; beyaz bir yorganla örtülü tabiatın bu yorganını üzerinden atarak uyanışıdır.”

“Bahar; uzun kış gecelerinin hareketsizliğine, sağır ve dilsizliğine başkaldırıdır.”

“Bahar; Böceklerden, kuşlardan ve diğer hayvanlardan kurulu büyük bir orkestra topluluğunun coşkulu, canlı bir biçimde konser vermeye başlamasıdır.”

“Bahar; çiçeğin çemenin hayat bulması, tabiatın bin bir renkle bezenerek insanoğluna gülümsemesidir.”

“Bahar; duyguların doruklaştığı, yaşama sevincinin billurlaştığı, hayallerin umutlarla koklaştığı, güzelliklerin birbirleri ile kucaklaştığı bir ilahi bayramdır.”

Tabiatın uyanarak kıyama durduğu bahar mevsiminin başlangıcı olarak kabul edilen gün bütün Türk coğrafyasında bir bayram kutlanır. Adı “Nevruz”dur bu bayramın. Bu büyük bayramın-toyun- İslam dini ile doğrudan hiçbir bağı bağlantısı yoktur. Nevruz, Türklerin yaşadığı coğrafyada tamamı Türk gelenek ve görenekleriyle zenginleştirilmiş beş bin yıllık geçmişi olan bir bayramdır. O nedenle bin yılların bu bayramını herhangi bir biçimde bir dine, bir mezhebe mal etmek; din adına, mezhep adına istismar etmek, ayrılık unsuru olarak takdim etmek Nevruzun ruhuna ihanettir. Nevruzu anlamamaktır; anlayamamaktır. Nevruzu böyle göstermek tarihi ve kültürü bilmemektir.

1990 yılında bağımsızlıklarına kavuşan Türk Cumhuriyetleri nden Kırgızistan, Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan ve Azerbaycan 21 Mart’ı “Nevruz Bayramı”, milli bayram olarak ilan etmişlerdir. Bu tarihten sonra da bu günün görkemli ve coşkulu bir biçimde kutlanmasına önem vermişlerdir. Bugün, Kırgızistan, Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan, Azerbaycan ve diğer Türk devletlerinde Nevruz bayramı şenlikler şeklinde kutlanmaktadır. Nevruz bayramı Türkiye de de 1991 yılından beri Türk Dünyası ile birlikte ortak bir gün olarak resmi tatil olmaksızın kutlanmaktadır.

Nevruz; Türk insanının yeniden hayat bulduğu Ergenekon’dan çıkışı da temsil etmektedir. Bahar, nasıl ki kışın sona erdiğini müjdeliyorsa Nevruz da Ergenekon dan demir dağları eritmek için Türklerin yaktıkları ateşin aydınlığının sonsuza kadar süreceğini müjdelemektedir. Birlik, dirlik ve dirilik ifade eden bu Nevruz ateşi hiç sönmeyecek Türk kimliğini ve ruhunu ebediyete taşıyacaktır.

Ben, Türk âleminin Nevruz toyu kutluyor, Nevruz çiçeklerinin geleceğe umutlar taşımasını diliyor ve yazımı bu güzel gün için yazdığım bir şiirimle noktalamak istiyorum.



İLKBAHAR


Duyunca sesini tutmaz uykusu

Yürür damar damar her canlıya su

Çiçeğin, çemenin, gülün muştusu

Canlara canansın, yarsın ilkbahar


Toprakta bereket, ağaçta sürgün

Her cana bismillah, her canda düğün

Güzelleşir doğa seninle gün gün

Kaleme, kâğıda darsın ilkbahar


Cemren sudan önce düşer havaya

Dağlar merhaba der mahzun ovaya

Çiçekler aşkınla tutarlar maya

Donan gönüllere harsın ilkbahar


Aralanır sanki cennetten perde

İlaçtır rüzgârın onulmaz derde

Hüzün uzaklaşır barınmaz serde

Hoyratsın, halaysın, barsın ilkbahar


Leylak seni bekler açayım diye

Kanatlanır böcek uçayım diye

Pınar duru akar içelim diye

Ağaca, yamaca arsın ilkbahar


Papatya gülümser, kokar ıhlamur

Açar güller her yan lalezar olur

Etrafı şen şakrak sesler doldurur

Kem göze nazarsın, zarsın ilkbahar


Şiire konusun, şaire ilham

Sensiz her şey yavan, hayal bile ham

Güzellik seninle oluyor tamam

Kolların her yanı, sarsın ilkbahar


Yeniden doğuşun simgesisin sen

Türk’ün Nevruz’usun imgesisin sen

Birliğin, dirliğin gür sesisin sen

İyi ki dünyamda varsın ilkbahar