Her 24 Kasımda fırçasını, boyasını, cilasını alan yetkililer ve de etkililer çıkarlar tören alanlarına yahut meydanlara: “Öğretmenim, senin hakkın ödenmez, ödenemez”, diye. Sonra; “sonra sükût ikrardan gelir” der; yeni bir 24 Kasımda söylenecek sözlerinin yaldızlarını parlatmanın hazırlığını yapmak üzere çekilirler köşelerine.

Ben 38 yıllık öğretmenim. Görev yaptığım süre içerisinde bu kural pek bozulmadı. Bundan sonra da bozulacağı yoktur. Hani bozulmaz dedim de yanlış anlaşılmasın ha! Bozulmaz sözcüğü bozulurun olumsuzudur. Yoksa bozmak bizim devletimizin eğitim anlayışının genlerinde ve geleneğinde var. Bir bakın yazboz tahtasına dönüştürülmüş mevcut eğitim sistemine ne dediğimi kolayca anlarsınız. İşte eğitim sistemimiz gibi öğretmenlerimiz de her geçen gün, geçmişi arayacakları kesin. Somut örnek mi istiyorsunuz? Buyurun, aynı okullarda aynı görevi yapan kadrolu, sözleşmeli diye ikiye ayırdığımız öğretmenler… Her türlü olumsuzlukla cebelleşirken hak ettiğini dünden az alan yüz binler… İnsanca yaşamak için mücadele veren 24 Kasımlarda “ eli öpülecek insan “ , diye hatırlanan mürebbiler; bizim gibi bir köşeye atıldıktan sonra tamamı ile unutulan açlık sınırında cebelleşen emekli öğretmenler. Türk öğretmeninin kaderi, alın yazısıdır bu.

Elbette ki bütün bunlar dün olduğu gibi bugün de Türk öğretmenlerinin bahar yüzlerini soldurmaya yetmez, yetmeyecektir de. Çünkü Türk öğretmeni, maddi dünyanın çok ötesinde insana ve insanlığa ışık taşımak için Yunus sevgisi ile birlikte öğrencilerinin adımlayacağı yollara yüreğini sermiştir. Adı: Ahmet’tir, Ali’dir, Nahit’tir, Mehmet’tir, Oğuz’dur; Emral’dir, Ülkü’dür, Fatma’dır, Şule’dir. Ne olursa olsun onun taşıdığı güğümde ab-ı hayat vardır. O, sınıfının bereketli topraklarında yetişen nadide fidelerini güğümünde taşıdığı ab-ı hayatla bıkmadan usanmadan sular. İster ki ellerine teslim edilen dünyanın en nadide fideleri yarınların Türkiye’sini birer çiçek bahçesi gibi bezesinler. O, mensubu olmakla övündüğü öğretmenlik mesleğinin bedelinin hiçbir maddi karşılıkla ölçülemeyeceğini gayet iyi bilir. O, sorumluluğunun zil ile başlayıp zil ile bitmediğinin farkındadır. O, eğitimin bir insanlık davası olduğunu, ülkelerin varlıklarının da geleceklerinin de onunla şekillendiğini onunla hayat bulduğunun bilincindedir. O; dünü, bugüne; bugünü, yarına bağlayan toplumsal gelişmenin vazgeçilmezi olan eğitimin, ülkesine ve ülkesi insanlarına kimlik ve kişilik kazandıracağının sorumluluğunu omuzlarında hissederek sınıfının kapısını açar. O, ülkesindeki irfan ordusunun bir ferdi olarak üzerine aldığı sorumluluğu yerine getirirken karşılaşacağı zorluklara göğsünü siper etmesini bilir. Çünkü o; vatan, millet, bayrak ve bağımsızlık sevdasını yüreğinde hisseden insandır.

Millet Mekteplerinin açılışı ve Atatürk’ün bu mekteplerin başöğretmenliğini kabulünün bir yıl dönümünü daha kutlamanın mutluluğunu yaşıyoruz. Ben, güçsüzlüğün karşısında demirden bilek; sevgide, şefkatte ana gibi yürek; vatan ve milletin bölünmez bütünlüğünde çelikten yelek; iyiliklere, doğruluklara, güzelliklere çiçekleriyle çelenk olan bütün öğretmenlerin öğretmenler gününü içtenlikle kutluyor; ebediyete intikal etmiş bütün öğretmenleri de rahmetle anıyorum.

Öğretmenler için yazmış olduğum bir şiirimi de bu güzel günün anısına kendilerine armağan ediyorum.


BEN ÖĞRETMENİM

Ben öğretmenim;

Düşüncelerim,

Pınar suyundan öte.

Sevgim: Hem katığım hem ekmeğim.

İlmin gergefinde ilmik ilmik

Can dokur,

Can örerim.



Ben öğretmenim;

Renkler, güzelliklerim.

Aydınlık derim, ışık derim.

Dostluk için, barış için,

Can kafesimde

Ak kanatlı

Güvercinler beslerim.


Ben öğretmenim;

Bulutlanınca gözleri Mehmet’imin,

Üzüntüsünü

Ta yüreğimde duyar

Hissederim.

Mutluluğum:

Bakışlarındadır Ayşe’min.


Ben öğretmenim;

Bulut olur,

Yağmur olurum.

Anadolu’mun

En ücra köşelerinde açan

Kır çiçeklerini

Can suyumla sular,

Umutlarımla beslerim.


Ben öğretmenim;

Çaresize çare,

Dalsıza dal olurum.

Yorulurum, kırılırım;

Ama eğilmem.

Haksızlığa, adaletsizliğe, zulme, zalime

Boyun eğmem, eğemem.

Yanlışa doğru demem, diyemem


Ben öğretmenim;

Doğruluktur, güzelliktir,

İyiliktir, erdemlerim.

İnsandır, insanlıktır

Önceliklerim.

Gül gönüllerdir hedefim.

Gecenin şerrinden korktuğu için,

Aydınlığa sevdalıdır gözlerim.


Ben öğretmenim;

Göynük’te Akşemsettin

Aziziye’de Nene Hatun

Antep’te Şahin’dir gözlerim.

Çanakkale içinde Aynalı Çarşı

Sivrihisar’da Taptuk Emre

Elazığ’da Sıddıka Avar

Kara tahta başında Mustafa Kemal’im.


Ben öğretmenim;

Çocuklarını ülkemin

Vatanları için

Milletleri için

Bağımsızlıkları için bezerim.

Dillerini

Kültürlerini

Al, beyaz renkle süslerim.


Ben öğretmenim;

Kavak ağaçları boyu,

Gülsün diye öğrencilerim;

Peygamberlik mesleğidir,

Mesleğim derim.

Bütün dertlerimi içime gömer,

Her çileye göğüs gererim.


Ben öğretmenim;

Güneşe dönüktür yüzüm,

Hep ona yürür, ona koşarım.

Kalıncaya kadar,

Ayaklarımda derman

Gözümde ferim


Ben öğretmenim;

Bırakacağım bayrağı

Öğrencilerimin

İleriye hep ileriye

Taşıyacaklarından eminim.

Öğrencilerim,

Canlarım benim.

Her biri vatan toprağı kadar aziz

Can çiçeklerim.

Sizde bu inancı gördükçe

Açık gitmez gözlerim.

Ben öğretmenim.