Geliyorum dedi, geliyorum dedi. Nihayet bir sabah saat 04.32 ‘de geldi. Yaklaşık 50 saniye sürdü. Sonra saklandı karanlığın koynuna bir bilinmeyen zamanda tekrar ortaya çıkmak üzere.

Çığlıklar yükseldi. Feryatlar, ahlar, inlemeler… İmdat diyen sesleri toprak susturdu. Yavrum dedi bir ana, elini uzattı canına. Ve uzandı bir babanın cansız bedeni, cansız yatan yavrusunun yanına. Annesi ile anneannesinin ölü bedenlerinin arasında Helin bebek henüz 17 günlüktü. Korktu, sese bastı çığlığı ta ki babası Burhan Güneş’in sıcaklını duyuncaya...

Bahçede ilk defa çiçek açmaya hazırlanan küçük kayısı ağacının toprak dolmuştu her bir yayına. Ahırda sarı dana ha doğurdu ha doğuracaktı ya birden toprak dam çöktü üstüne. İlk defa evet, ilk defa o sabah ezan okunmadı Okçular köyünde köyün kuruluşundan bu yana. Ve ayazın içi acıdı, yön değiştirtti acımasız rüzgârına.

Kayalık köyünde bir başka acı vardı. Geçtiğimiz yaz evlenen genç kadın depremle birlikte elini götürdü karnına. Yedi aylıktı hiçbir zaman göremeyeceği bebeciği. Yukarı Demirci’deki yaşlı kadın uzun süre elleri ile toprağı kazdı, bir parça gökyüzü bir tutam nefes için; ama boşunaydı bütün gayreti. Toprak, toprak, toprak… Ne de çok toprak vardı. Sırtındaki acı dayanılmaz bir hal alınca Kelime-i Şahadet getirerek bıraktı kendini geldiğine inandığı toprağa.

Boğaziçi Üniversitesi Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü’nün verilerine göre 6 büyüklüğündeydi Elazığ’ın Karakoçan ve Palu ilçelerindeki köyleri vuran deprem.

Sonra sonrası her deprem sonrasında tekrarlananlardan başka bir şey değildi.

Haber kıtlığı yok ya çok şükür ülkemizde(!) yine de olsun bu farklı deyip çekimler yapıldı soğuktan titreyen depremzedelerle. Sonra konuşturulmaya çalışıldı acılı anneler, babalar, anne ve babasın kayıp eden yetimler, öksüzler. Küçük ama etkili senaryolar yazıldı bu arada. Sonra her deprem sonu olduğu gibi bir kahraman çıkartıldı. Bu felaketin kahramanı da Keko idi. Türküler uyarladı: “Kerpiç kerpiç üstüne kurdum binayı/ Binayı kurar iken gömdüm Leyla’yı”, diye. Ağıtlar yakıldı; “evin yıkıla kerpiç/yıktın evimi” diye…

Kızılay çadır kurdu, yıkılan toprak evlerin hemen yanına. Kumanya dağıtıldı. Katalitik soba dağıtıldı bir gün önce soğuğun etkisini ateş yakarak gidermeye çalışanlara.

Depremde hayatını kaybedenlerin sayımında yapılan bir büyük yanlışlık taşındı gazete ve televizyonların haber başlıklarına. “Aman da vatandaşı ile ne de ilgiliymişler!”, diye siyasiler gelip dolaştılar enkaz yığınlarının aralarında. Resim çektirdiler bol bol. Toprak olan evlerin toprak kokan insanlarıyla... Başbakan oyuncak dağıttı depremden kurtulan çocuklara. Sonra da söz verdi yeni evleriniz Ramazan’dan önce teslim edilecek diye. Ölenlere rahmet, kalanlara başsağlığı dilendi. Dualar edildi eller açılarak sema’ya…

Söyleşiler düzenlendi Televizyon ekranlarında. Bilim adamları bildiklerini tekrar ettiler bilim adına. “Doğu Anadolu fay hattı, bu bölgede büyük deprem üretebilir. Bundan sonra da beklenebilir. Buradaki yapı türlerinin yerleşim alanlarının güvenli olması gerekir” dediler, Uyardılar. Bu arda 2004 yılında Afet İşleri Genel Müdürlüğünün hazırladığı raporda Elazığ’ın en riskli iller arasında olduğunu, 2004 yılından bugüne kadar hiçbir tedbirin alınmadığını da itiraf ve ifade ettiler konuşmalarının aralarında.

Ve bankalarda hesaplar açıldı, acılı ailelerin yaralarını sarmak üzere. Ulaştırılır mı ulaştırılmaz mı bilinmez ama Zeytinburnu’nda işçi Mehmet elini attı cüzdanına…

Sonra?

Ne sonrası?

Sonrası yok!

Ölen ölüsüyle, kalan acısıyla…

Bir başka deprem oluncaya kadar…

Alo Burası Türkiye!