Yaşımız ilerledikçe gördüğümüz bayramların sayısı da artıyor doğal olarak. Bu bayram da her bayram olduğu gibi yine bayramın gereklerini yerine getireceğiz. Aile büyüklerini ziyaret arkasından dostu ahbabı elbette. Dost ahbap derken, nerede eski bayramlar denildiği gibi nerede eski dostluklar dediğiniz olmadı mı hiç? On yıl önce sevinçle bayramlaştığınız eş dosttan bugün aynı şekilde dostluklarınız sürüyor mu acaba. Yeni dostluk ve arkadaşlar edindikçe eskileri ihmal mi ediyoruz? Yoksa bizi içten içe kemiren kıskançlıklar, çekememezlikler, paylaşma arzusunun noksanlığı mı dostlukları zayıflatıyor. Tabi ki hiç kimse kendisini hatalı görmez. Hep “ben haklıydım” der. Diğer taraftan “ben de hatalı olabilirim” diye düşünmeyiz.
İstemeden veya farkında olmadan söylenen bir sözle zedelenen dostluklar. Küçük bir çıkar için bir gaflet anında arkadaşa atılan küçük kazıklar. Bir anlık öfkeyle ağızdan çıkan kocaman bir söz ve bir daha o lafı yememek için o dostlara sergilenen inatçı tavırlar. Dostluk ve arkadaşlıkları bitirenler genellikle bu tavır ve davranışlar değil midir?
Ancak “ben hasetim arkadaş, kimsenin başarısını, zenginliğini, kariyerini malını mülkünü vs. çekemiyorum” ne yapayım elimde değil diyen varsa da bu kişilere geçmiş olsun demekten başka bir şey kalmıyor tabi.
Bu bakımdan her zaman iğneyi kendimize çuvaldızı başkasına batırmakta fayda olduğu muhakkaktır.
Aslında bayramlar bir bakıma bu olumsuzlukları ortadan kaldırmak için bir fırsat doğuruyor. Biri birlerine küs veya kırgın olanların bayram beklemelerine elbette ki gerek yok ama bayramın yarattığı o manevi duygu önemli bir fırsat koyuyor önümüze.
Sevdiklerinizle en iyi şekilde geçirmeniz dileğiyle bayramınızı tebrik eder mutlu, sağlıklı uzun bir ömürle nice bayramlar dilerim.