Rahmetli Özal siyasete yeni bir kavram getirmişti. Hatırlarsınız...
Biz ne sağda nede soldayız, merkeziz derdi; partisinin sloganı olmuştu. Hatta Necdet Calp’la Turgut Sunalp’a siyasi değerlendirmelerinde sizler uç, ben merkezim derdi...
Bu merkeziyetçi siyaset daha sonra birçok lider tarafından kullanılır oldu. Gerçekten de toplumda ayrışımı gözetmeyenlerin tercihi idi bu slogan...
Siyaset arenası iki binli yılların başında acaba yeni bir merkezci partimi buldu? derken aksine toplumu ötekiler ve bizimkiler diye kısmileştirmeye başladı.
Nedenleri üzerinde fazla kafa yormaya gerek yok. Zaten kamuoyu bunu yakından takip ediyor. Ama sonuçları ve toplum üzerindeki etkisi çok önemlidir.
Bu konu üzerinde durmanın daha doğru olacağını düşünüyorum.
Gerginlik üzerine izlenen siyasetin sonuçlarını önce devletin kurumlarında, daha sonra ise sivil toplumda gördükçe endişeler artmaktadır. “Devlet baba” anlayışını devletin kutsiyetine inananlar kullanır ve söyler. Çünkü baba, koruyucu, kollayıcıdır. Çünkü baba adaletlidir ve ayrım yapamaz. Devleti oluşturan kurumlar da bu anlayışa göre hareket etmek zorundadır. İşte devlet babayı yönetenlerin her kesimi kucaklayamamasından dolayı ötekiler ve bizimkiler anlayışı toplumda oluşur ve merkez diye bir şey kalmaz.
Türkler ataerkil aile yapısına sahip millet oldukları için ana ve baba çok değerlidir bunun yanında “cennet anaların ayaklarının altında” yada “Allah’ın hoşnutluğu babanın hoşnutluğunda, öfkesi de babanın öfkesindedir” diyen inançlarından dolayı anne ve babalara çok değer vermektedirler. Hayatlarına, yaşamlarına nizam veren ve birliği temsil eden devletlerini de bu değerlere eş değer görmüşlerdir.
Devlet ana, devlet baba demişlerdir....

Eğer kanun koyucular yada yapıcılar olarak meclis; toplumda infial uyandıran konularda etkinliğini ve uzlaşmacı yapısını sürdüremiyorsa birilerinin çok çok düşünmesi gerekmektedir. Bu topraklar hangi bedellerle vatan edinildi yada bu devlet hangi şartlarda kuruldu? Bunların hesabını her iki cihanda da vermek kolay değildir sanırım. Bundan dolayı iktidarı, muhalefeti, seçilmişi, atanmışı ve bilcümle vatandaşı bu hakları korumak, kollamak zorundadır.
Son söz olarak hükmedenler eğer adaleti, hakkı ve hukuku eşit paylaştırmazsa toplumda ikilik meydana gelir. Bu daha çok iç ve dış tehditlerin ekmeğine yağ sürmek olur ki maazallah toplum bu ayrışımı tüm iliklerinde hissetmeye başlarsa kaos ve korku ortamı güvensizlikle beraber felaketlere yol açabilir.

Peygamberimiz buyurdular ki : Dikkat edin,İSLAM bir dairedir.Döndüğü müddetçe siz de kitapla beraber o dairenin içinde dönünüz.Dikkat edin, kitap ile sultanlık (din ve devlet işleri) birbirinden ayrılacak.Dikkat edin,onlar sizin başınıza emir(idareci) olacak.Sizin aleyhinize olan,kendilerinin lehine olan şekilde hükmedecekler.Eğer onları dinlemezseniz sizi öldürecekler,itaat ederseniz sizi sapıtacaklar.Onlara karşı Hz.İsa(a.s) ın arkadaşlarının davrandığı gibi davranın.Onlar ki testerelerle biçildiler,çarmıha gerildiler ama yine de davalarından vazgeçmediler..Allah a itaat ederek ölüm,Allah a isyan ederek yaşamaktan daha hayırlıdır..
(Kaynak: Taberani- Mücemül Kebir,Mücemül Sağir,Müsnedüs-Şamiîn)