İnsan doğar, büyür ve ölür. Bu kimine göre tabiat ananın bir dengesi, kimine göre ise İlahi tecelli...ama ben doğru bildiğimi yazayım...
Yüceler yücesi Mevla’nın hiç şüphesiz parmağı var bunda.
Bazı insan vardır ki ömrü boyunca ne yaşar ne yaşamaz.
Bazıları ise adeta bal kavanozu içinde açmıştır gözlerini.
Ne hikmetse öyle de sürer gider. Ballı doğmuş denir halk arasında bu türlere...

Kimine kavun kimine kelek hesabı, felek çemberini döndürür durur.
Uzak izbe mekanları diyar edinenler, şüphesiz gurbeti yaşar.
Gurbet de yaşayanlar ise dönüp baktığında geriye, içlerinde yara olmuş nice ukdeleri görürler. Gurbet kuşlarının hayıflanması, diz dövmesi nafiledir.
Bilir ki ne ektiyse onu biçer.
Kazanılmış olsa da ekonomik güç, gurbetin ağır şartlarında hem sağlığını, hem de anılarını kaybetmiştir.
O artık evlat torun sahibi koskoca bir yalnızdır.
Hasretle pişmiş, özlem dolu ukdelerle hayata gözlerini kapayacaktır.
Ülkesinin zengin ve müreffeh hayatını yaşasaydı!!! o güzelim Cennet misali ülkesinden uzakta bir hayatı tercih eder miydi?
Maalesef ülkesi kendisine bir kez olsun bu zevki tattıramadı.
İnsan doğar elbet.
Büyümesi bir başka dert; ölmesi ise bir başka hazin.
Ya bir emekli kuyruğunda, ya da bir türlü dizginlenemeyen salak bir trafik canavarının elinde, hayata gözlerini kapayacaktır.
İnsan büyür elbet.
Büyüdükçe küçülenleri, küçüldükçe büyüyenleri de görürüz. Günlük hayatta çoktur bu tipler ve kısaca;
" Ayakların baş, başların ayak " olma hikayesidir.

Zordur bu hikayeyi anlatmak ve anlamak. Öyle zordur ki.....
Türkiye’nin kaoslar girdabına benzer ve çobansız sürünün çaresizliğine...
Doğmak, gelişip serpilmek; nihayetinde kaderin tecellisine boyun eğmek, kaçınılmaz bir gerçektir.
Her ilkin bir sonu, son’ların ise muhakkak başlangıcı vardır.
" Atı alan Üsküdar’ı geçse de, henüz yel kayadan bir şey koparamamıştır"

Rüzgar başakları dövdüğünde, şeytan Melek’leri övdüğünde; olur ya düzelir ülkenin gidişatı!!! Bu söz hakikaten çok güzel ve anlamlı “şeytan melekleri övdüğünde”....
Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir varmış bir yokmuş...
Bilgiden irfandan nasiplenmemiş, edebi, adabı koltuk altında uyutan gençlik:
Çırpındıkça batan, battıkça çırpınan bataklık kurbanına benzemez mi ?

Sözüm ona birde birbirlerini beğenmezler.
Kimliksizlik hastalığıdır olsa gerek, Batı’nın olsun da ne olursa olsun mantığı ile avunur, boşuna yorulur durur.
Yalancı pehlivanlar gibi cakaları da cabası.
Hoyrat, bir o kadar başıbozuk gençlik.
Sanırım bir istatistik yapılsa ( Kimdir örnek aldığınız insan? Yada ekolunuz kimdir? denilse )
Pop sanatçısı Tarkan zirveyi sil süpür eder. Hande Ataizi onu takip edebilir...zikredilen isimleri küçük yada önemsiz gördüğümüzden değil; nihayetinde yaratılanı severiz yaratandan ötürü ama örnek işte!!

Rüzgar başakları döver dövmesine de, şeytan Meleği över mi onu bilemem.
Bize ise hep sabır memesini emmek kalır.
Biz de artık kangrenleşmeye yüz tutmuş yaraların bolluğundan olsa gerek, denize düşen yılana sarılır mantığı ile bir kurtarıcı arar dururuz.
Oysa çare belli. Kurtarıcımız ise orta da.

Ötüken’in hırçınlığıyla yoğrulmuş şuurlu gençlik, bütün ihtişamıyla ilgi bekler.
Kim bilir ülkenin yoksulluğuyla cebelleşenlerin gurbet maceraları onların sayesinde biter.
Şerefli Milletin içine düştüğü hastalık, onların ellerinde son bulur.
Rüzgar başakları dövse de, şeytan meleği övse de, kılıcı kınından çıkaran yiğitler vardır artık...tarih tekerrür eder elbet...
Fark etmez! Birileri satmaya çalışsa da her zaman dertlenen ve hedeflerini net koyan bir nesil mutlaka vardır, olacaktır..
İnsanımın zengin olarak doğması, mutlu büyümesi ve huzurlu ölmesi derdine yandığımın Türk gençliğine bağlıdır.
Büyük önder boşuna dememiş ya değilmi...
Türk, Övün, Çalış, Güven.