İlkyazımı bu siteye Ocak 2009’da göndermişim…
Tam saymadım ama elliye yakın yazı yazmışım bu süre içerisinde…
Az-buz iş değil, elliye yakın yazı… Bu arada tatil gibi gerekli olan bir ihtiyacı bile yapmamışız.
Bir iki günlüğüne bir yerlere kaçsak bile yazımızı oralardan göndermişiz.
Bu zaman içerisinde aldığımız tepkilerden ve okunma sayılarından sizlerin teveccühüne mazhar olduğumuzu anlıyoruz.
Mesajlarınız yüzünden öyle zaman oldu ki site yöneticisi “yeter artık” demek zorunda kaldı.
Bazıları gibi, şuna buna yağ çekerek yalakalık yaparak yazı hayatımızı sürdürmüyoruz.
Sizin sesiniz olmaya ezelden karar vermişiz.
Sizin en küçük rahatsızlığınızı buralarda yazarak sesiniz olmaya devam ettik, Allah güç kuvvet verdikçe de devam edeceğiz
Geçtiğimiz hafta yeni yazımı burada göremeyenler sitem etmekte haklılar, Ancak, ben yeni yazıyı vallahi gönderdim.
Sitenin değerli yöneticileri herhangi bir suç unsuru, hakaret, kabalık olmamasına rağmen biraz “sert” buldular ve benden de izin alarak yayınlamayalım dediler.
Anladığınız gibi biraz zülf-ü yâre dokunmuştuk. Daha Türkçesi, herkesin bildiği, gerçek olan bir şeyleri yazarak birilerinin ayağına basmıştık.
Ancak burada yazı yazarken yazdıklarımızdan kimsenin zarar görmesini de istemeyiz.
Gerekçeler bana anlatıldığında –çok da tatmin olmasam bile- yazının yayınlanmaması kararına ben de katıldım.
Bu zorunlu izin istemenin anlattığım konuyla ilgisi yok.
Önümüzde erken veya zamanında yapılacak bir genel seçim var. Ülke gündemini ise çokça meşgul eden ciddi bir “terör sorunu…”
Elazığ’ın ilçelerine kadar gelen alçaklar askerlerimizi ve sivil halkı şehit ediyor, hükümet hala “dediki-dedimki” ile zaman kaybediyor.
İşsizlik dağ gibi karşımızda duruyor.
Dert, dert, dert…
Bütün bu sıkıntılar karşısında bir nefes alayım.
Bu ne kadar sürer bilmiyorum.
Geri dönüp dönmeyeceğimi de bilmiyorum.
Ama dönmezsem, benden haber çıkmazsa yoluma bakmayın.
Yeni bir yol bulur muyum bilemiyorum. Iraklı komutanın dediği gibi “Yol bulamazsak birlikte bir yol yapar mıyız” bunu da bilemiyorum.
Ama gelmezsem, gecikirsem siz yine de başınızın çaresine bakmayı öğrenin.
Her şeyi başkasından, hele benden beklemenin rahatlığına alışmayın…
Şaka bir yana, “ne haliniz varsa görün” demiyorum be sefer…
Ama gerçekten yorgunum ve bir ara vermeye ihtiyacım var…
Kısmetse görüşürüz…
Haşcakalın…