Kaderimiz hasretimizi büyüttü. Çýrpýnýp durdukça çaresizliðimize korkaklaþtýk. Ürker olduk sevdamýzdan. Hakkýn gazabýna çarpýlýp da rahmetinden mahrum kalanlarda sýk sýk rastlanan iç paniklerle yaþar olduk. Ýnançlarýmýzýn zayýflýðýndan mýdýr yoksa imanýmýzýn noksanlýðýndan mý bilinmez ama fasit bir korku deryasýnýn azgýn sularýna kapýlmýþ gidiyoruz.
Fikren, zihnen, ruhen öylesine bir çöküntü içerisine girdik ki gittikçe belagatte anlayýþsýzlaþýyor düþüncede fakirleþiyoruz. Halimizi, mazimizle mukayeseden dahi korkar olduk. Kendi vehmimizin cinnetini yaþýyor, gölge hayaletlerinin yaktýklarý çýralarla yolumuzu görmeye çalýþýyoruz. Yaþadýðýmýz ard arda gelen çirkinliklere dur demenin gücünü çoktan kaybettik. Simsiyah bir buluta yüklediðimiz umutlarýmýzýn ardýnda amansýz müzmin sýkýntýlarla cebelleþen güçsüz bedenlerimizi sürükleyip duruyoruz. Nereye?...
Geçmiþin imbiðinden süzülüp billurlaþan ne varsa hepsini bir bir terk ettik, ediyoruz. Önümüzde açýlan açýldýkça nelerle karþýlaþacaðýmýzý bilemediðimiz bir sürü kapýyý zorlayýp duruyoruz. Doðduðumuz, serpilip boy attýðýmýz topraklarda gurbeti yaþar olduk. Yakýn kabul ettiklerimiz mi vefasýz yoksa uzak olanlar mý vefalý ikilemini dahi düþünecek halimiz kalmamýþ. Hafýzasý dumura uðramýþ, düþünce yoksulu, his yoksulu bu halimizle sürekli irtifa kaybediyor; alçaldýkça alçaklýklarý göremiyoruz. Yere çakýlacaðýmýzý bile bile gözlerimizi kapatmakla yetiniyoruz. Birbirimize karþý duyduðumuz güvenin yerine katmerli vefasýzlýklarý; sevginin yerine kinleri, nefretleri; güzelliklerin yerine çirkinlikleri bina etmekte ustalaþýyor(!) ustalaþtýkça da birbirimizden kopuyor yalnýzlaþýyoruz. Kendi ürettiðimiz musibetlerden yakamýzý bir türlü kurtaramýyor çýrpýndýkça batýyoruz. Kendi ellerimizle yýktýðýmýz binanýn enkazýnýn altýnda çaresizliðimizi ve suskunluðumuzu yaþýyoruz. Ýçte ve dýþta ihanet þebekelerinin kurtuluþ adýna sunduklarý reçetelerin zehirli ilaçlarý ile bünyemiz tahrip edilirken biz hala mana köklerimizi yok etmeye çalýþan insafsýz avcýlardan medet ummak gibi bir garabetin peþine düþmüþüz. Yeis, ümitlerimizi sarýp sarmalamýþ. Düþüncelerimiz darmadaðýn, gözlerimiz ufukta ýþýk ararken önümüzdeki çukuru göremez olmuþuz. Aklýmýz boyalý fantezilerin kurbaný olurken yüreklerimiz korku daðlarýnda, gýrtlak ve mide avýna çýkmýþ. Ritmi bozulmuþ kalbimiz, tekleyen nabýzlarýmýza daha ne kadar kan pompalayabilir ki?...
Milli ve dini hayatýmýzýn kaidelerinin bir bir yýkýlmasý karþýsýndaki suskunluðumuzun bize ne büyük felâketler getireceðinden habersiz hata üzerine hata iþliyoruz. Kendi özünü inkâr etme gafleti bizi affedilmesi mümkün olmayan günahlara sürüklüyor. Girilen çetrefilli, her dönemeci mayýnlý bu yolda aklý salimi tekrar bulabilmenin ne denli zor olduðunu bilenlerimizin uyarýlarýna da kulak týkýyoruz. Nefsimizin emrinde, tenimizin kölesi olarak yaþamak; görememek, sezememek, deðerlendirememek... Nereye kadar?
Ýçerisinde kulaç attýðýmýz küfür denizinin azgýn sularý bizi boðmaya çalýþýrken hiçbir gayret göstermiyoruz. Oysa azýcýk gayretlensek korktuðumuz, bizi boðan bu azgýn sularýn ne denli sýð olduðunun farkýna varacaðýz.. Ah bir doðrulabilsek!...
Bir doðrulabilsek ayaklarýnýzýn topraða deðdiðini görecek þüpheden, vehimden, korkudan sýyrýlacak; ifritin tahribine dur diyecek gücü kendimizde bulacaðýz. Ýþte o zaman Allah ým rahmetinin enginliðine sýðýnýp, merhametine el açacak, eþiðine baþ koyup gözyaþý dökeceðiz. Belki o zaman Allah bir sürü günah iþleyen biz; düþüncesiz, arsýz, hissiz duyarsýz kullarýný helak olmaktan kurtarýr.
Ah bir doðrulabilsek!...
