Ýþsizlik almýþ baþýný gidiyor; açlýk, yokluk had safhada… Eðitim beþ seçeneðe mahkûm, ülkenin ufkunda aydýnlýk yok… Dertler, katmer katmer… Nereye, neye elini atsan elinde kalýyor. Velhasýl savanýn dört ucu suda…

Su ile savan arasýnda sayýsýz küçük þiþkinlik var. Bir de kocaman bir þiþkinlik savanýn tam ortasýnda… Bu þiþliklerde toplanmýþ bütün pislikler. Hele de büyük þiþkinlikte… Yok, yok mübareðin(!) içerisinde… Yalan var, talan var, soygun var, vurgun var… Bozgun var, bölük var, bölücülük var, ihanet var; satýþ var, satýcý var… Faiz var, taviz var; uç var, kök var, gövde var… Kir var, kin var; yapýþkanlýk var, cývýklýk var, çamur var, çamurcu var. Tilki var, tavþan var; cahil var, ukala var; istismar var, istemci var, istimci var, isimci var; adam kayýrma var, adam kollama var. Sallayýp solama var; tu kaka var, silkinecek yaka var… Tutma var, atma var; ortalýðý biri birine katma var, yan gelip yatma var… Tutmazsa da izi kalýr mantýðý var; ip var, çuval var… At var, eþek var, katýr var, satýr var; sorgulu sorgusuz yatýr var…

Ve bu ülkede iktidar var, muhalefet var; taraftar var, muhalif var.

Ýktidar… Sahi nedir iktidar? Ýktidar; dört ucunu suya saldýðý savanýn küçük þiþkinliklerine pas geçerek ortasýndaki büyük þiþkinliðe rüzgâr üfleyen kiralýk toplum mühendisleri vasýtasý ile þiþkinliði sonuna kadar kullanan, teþvik eden; onu yelkenleþtirerek, bir dört yýl daha’nýn hesabýný yapan ak kalpaklý akýllýlarýnýn ak topluluðu.

Ya muhalefet? Acazet salatasý… “Takýldým gidiyorum, bahtýmýn rüzgârýna; oy; oy da oy diyorum, iktidar yararýna” þarkýsý ile birlikte iktidarýn iktidarsýzlýðýný göre, bile onun koyduðu gündemin peþinde sürüklenen körlerden, saðýrlardan meydana gelmiþ acizler grubu…

Taraftar? “Öküzüm iri ya! Çifte gitmese de olur?” diyerek gözünü yýldýzýna dikmiþ, önündeki çukurdan bihaber; “Onlar ne yapýyorsa doðru yapar. Onlar ne söylerse güzelini söyler”, Onlar, akýllý ak insanlardýr; benim yerime de düþünüyorlar düþüncesi ile hareket eden düþünme özürlüler takýmý.

Muhalif? Ýktidarýn; “atarým ha! Ýmiðini bükerim ha! Bak baþýna bir çorap örerim sittin sene çýkartamazsýn.” Diyerek korkuttuðu zavallýlar senfonisinin son temsilcileri…

Ha bir de tarafsýzlar var! Çoðunlukta… Kim mi bunlar? Bekle görcüler, bana dokunmayan yýlan bin yaþasýncýlar, aman sendeciler, bulanýk suyun yandan nasipçileri…

Eskiden ne diye baðýrýrlardý dolmuþ çýðýrtkanlarý?

Aksaray, Aksaray, Aksaray…

Aksaray bir, iki…

Haydi kalkýyor…

Yetiþene yer var!

…

Geçti o günler, elbette

Þimdi troleybüs var

Metro var

Özel var

Ve

Yaþ altmýþ

Ne ben huzur buldum,

Ne de göz açuben gördüðüm, gönül verip sevdiðim ülkemin insanlarý.

Anlaþýlan o ki bu ülkemde

Doðrulara; ne ayakta yer var, ne eþikte!

Doðru düþünene; ne mezarda rahat var, ne beþikte!