Bu hafta þehitler haftasýný kutladýk. Biliyorsunuz Çanakkale Zaferinin yýldönümü þehitlerimizi yadetmek amacýyla ayný zamanda þehitler haftasý olarak kutlanýyor. Bu meyanda bizler de aziz þehitlerimizi anmak ve onlara bir fatiha daha okumak için fýrsat buluyoruz. Peki bu yeterli midir? Bence hayýr. Nasýl ki anneler günü denildiðinde "Efendim annelerimizi yýlda bir tek gün mü hatýrlayacaðýz ki bunu kutlayalým" cevabý veriliyorsa þehitlerimiz için de bu böyledir. Onlarý yýlda iki üç günlük etkinliklerle anmak yetmez diye düþünüyorum. Bizlerin bu topraklarda bugün baðýmsýz ve hür bir þekilde yaþamamýz için canlarýný veren bütün þehitlerimizi þükran ve minnet duygularýmýzla bir kez daha anýyoruz.
Çanakkale harbi Birinci Dünya Savaþýnda savaþtýðýmýz cepheler içerisinde galip geldiðimiz ve milletimizin o günlerde yüzünü güldüren tek zaferdir. Büyük bir zafer diye nitelendirdiðimiz bu çetin savaþ bizim için ayrýca bir üzüntü kaynaðý olacaktýr ki , o da 250000 þehit vermemizdir. "Söz konusu vatan ise gerisi teferruattýr" diyen bir milletin çocuklarý bu uðurda ölümü hiçe sayýp vatanlarý için gözlerini kýrpmadan þehitlik mertebesine eriþmiþlerdir.
Düþünebiliyor musunuz 250000 kiþi. Yani büyükçe bir þehrin bütün nüfusu. Gelen düþman askerlerini de sayarsanýz yaklaþýk 1.000.000 asker Gelibolu denilen küçük bir bölgede savaþýyor. Bunu anlayabilmek için mutlaka Çanakkale ye gidip o bölgeyi gezmek lazým. O siperlerin içerisine girip 10 metre uzaktaki düþmanla savaþmayý, metrekareye nasýl 5-6 bin mermi düþtüðünü gözünüzde canlandýrmanýz lazým. Gelibolu yu gezdiðinizde iþte o günlerde bu topraklar için gözlerini kýrpmadan can verenlerin içinde bulunduklarý ruh hallerini o zaman daha iyi anlarsýnýz.
Yýllar önce bir gazete de okuduðum ve Hýncal Uluç a ait köþe yazýsýný burada nakletmek istiyorum.
Turgut Özal Baþbakan, Vehbi Dinçerler in Milli Egitim Bakanlýðý zamanýnda Türkiye ye Japonya dan bir eðitim heyeti gelir. Temas ve incelemeler yapacak, neticeyi yetkililere aktaracaklar. Gerektiði kadar da ikili iþbirliði gerçekleþtirecek.
Ýþler buraya kadar çok iyi..
Japon heyeti yurdumuzun bazý bölgelerinde gerekli incelemelerini yapar. Sonra Bakanlýkta toplanýrlar. Heyetin tespiti ilginç:
"Sizin çocuklarýnýzda Ulusal Bilinç yok!.."
Bizimkiler þaþýrýr!
Bizim çocuklarýn damarlarýndaki kan milli duygumuzun kaynaðýdýr. Yine de fazla ses çýkarmazlar! Ne de olsa misafir bunlar..
Bizimkiler sorar.. "Sizin gençlerinizde ulusal bilinç var mý? Neler yapýyorsunuz?.."
Japon uzmanlarý anlatmaya baþlar: "Biz çocuklarýmýza ilkokula baþlamadan Þok testler uygularýz. Mesela uçak gibi hýzlý giden trenlerimize bindirir, bir tur yaptýrýrýz. Çok katlý yollardan da geçen tren, onlarý þöyle bir sarsar. Mini mini çocuklarýmýz teknolojinin bu baþ döndürücü neticesini görerek bir þoke olurlar. Bu þoktan sonra Hiroþima ya götürürüz. Bölgeyi aynen koruyoruz. Bombalanmýþ bu bölge hakkýnda bilgilendirir; deðil hayvan, bitkinin bile yeþermediðini gösteririz. Ve deriz ki Eðer sizler çalýþmaz, sizden öncekileri geçmezseniz vatanýnýz, iþte böyle düþmanlar tarafýndan bombalanýr. Hiçbir canlý yaþamayacak biçimde size býrakýp giderler. Çalýþýrsanýz, bindiðiniz hýzlý trenleri bile geçecek yeni vasýtalar yaparsýnýz. Gerisi sizin bileceðiniz iþ. Çocuklarýmýz burada ikinci bir þok daha yaþarlar. Sizlere sunu hatýrlatalým ki, Türkiye de pek çok uzmanýmýz bulunmaktadýr. Bunlarýn herhangi birine bu çocukluk deneyimlerini sorabilirsiniz."
"Peki Türkiye için tespitiniz var mý? Gözlemleriniz nedir?" diye sorar bizimkiler..
"Elbette var.. Bizimkinden çok daha önemli. Bir tanesi Çanakkale Savaþlarý nýn olduðu bölge. Gelibolu gençlerinizin þoke olmasý için yeter de artar bile. Bir metrekareye altý bin merminin düþtüðü savaþta, Türkler her þeye raðmen galip çýkýyor, olamayacaðý olur hale getiriyorlar. En son teknolojiye ve donanýma meydan okuyarak, inancýn galip geldiðinin ispatýný yapýyorlar. Üstelik karþýlarýnda tek bir düþman deðil, müttefik güçler; sizin tabirinizle yetmiþ iki millet var."
***
Ýþte Japonlar ayný þeyi söylüyor.. Çanakkale ziyareti temel eðitim içine alýnmalý.. Bunu yapacak güçte olmayan okullarýn gezileri de devlet öncülüðünde sponsorlar tarafýndan finanse edilmeli..
Çanakkale yi yaþamadan Bu topraklarda yaþamanýn hazzýný alamazsýnýz. Vatan ve milletiniz için nasýl can verilir bilemezsiniz. Can veren þehitlerinizin kýymetini bilemezsiniz.
Son söz: Bu topraklarda yaþayanlar ömürlerinde bir kez dahi olsa Çanakkale ye gitmeli. Ne filmler, ne romanlar, ne þiirler, ne de böyle bizim yazdýðýmýz türden yazýlar hiçbir þey gidip görmenizden daha iyi anlatamaz bu tarif edilemez duyguyu.
