Þol gökleri kaldýranýn
Donatarak dolduranýn
Ol deyince olduranýn
Doksandokuz adý ile…

Deðerli Elazýð Haber okuyucularý;
Sayýn Yrd. Doç. Dr. Nurhat HALÝSDEMÝR hocama beni sizlerle buluþturduðu için kendilerine saygýlarýmý ve minnet duygularýmý ileterek baþlamak isterim. Ýlk konuyu da çocuklarýnýzý düþünmenizi saðlamaya çalýþmakla baþlamak istedim.

Mutluluðun izlerine kimi zaman bir bebeðin gülüþünde rastlarýz, kimi zaman zorlu bir sýnavýn sonunda yaptýðýmýz kýsacýk ama huzur dolu yürüyüþte, bazen de çocuklarýmýzýn baþarýsýnda. Bazen de dünyayý verseler yüzümüz gülmez. Altýnlar saçsalar beþ para etmez.

Ýnsanoðlu dünyaya gelirken mutlu olma eðilimiyle gelir. Yapýlan bir araþtýrmaya göre anne sütüyle beslenen bebeklerde mutluluk veren östrojen hormonunun daha fazla salgýlandýðý görülmüþtür. Bu hormonu sýklýkla salgýlanan bebeklerin daha huzurlu ve sakin olduklarý gözlenmiþtir.

Bebekken öðrenilen bu huzur ve sakinlik onun ileriki yýllarýný etkilemiþ ve ileriki yaþlarda diðer gruba göre çok daha mutlu olduklarý gözlenmiþtir.
Hýzla deðiþen bir dünyada yaþýyoruz. Hayata gözlerimizi açtýðýmýz ilk andan itibaren mücadeleler içinde yaþýyoruz. Konuþamýyoruz, anlatamýyoruz aðlýyoruz ses tonumuzla kendimizi anne babamýza anlatmaya çalýþýyoruz. Yürüyemiyoruz yürüyebilmek için önce sürünüyoruz. Koþamýyoruz, koþmak için önce düþmeyi öðreniyoruz. Bu aþamalarý sýralamak mümkün ama burada býrakalým ve gün geliyor bizler birer anne baba oluyoruz.
Anne babalýk bir sanattýr. Doðrusunu isterseniz bir okulu da yoktur, öðretmeni de. Bizler çevremizde ki anne babalarý ne kadar gözlemlemiþsek, ne kadar sormuþsak yâda ne kadar okumuþsak o kadar biliyoruz. Ýnsan yetiþtirmek o kadar karmaþýk ve sarmal bir þey ki okumakla da olmuyor. Mutlak bir yardýma ihtiyaç duyuyoruz.

Günümüz dünyasýnýn gereði olan, deðiþen toplumumuzun gereði olan ve dahi deðiþen aile yapýmýzýn gereði olan bilgilenme ve bilinçli deðiþime sizleri bir nebze olsun hazýrlayabilirsem ne mutlu bana.

Günümüz þartlarýnda her ailenin kendine göre sorunlarý ve uðraþmak zorunda olduklarý problemleri var. Kimimiz borçlarla, kimimiz kredi yâda kartlarýyla, kimimiz bir ev almanýn hesabýný yapýyoruz, kimimiz kiraya taþýnacaðýmýz evin. Kimimiz oturduðumuz dairenin aidatýný, kimimiz su faturasýný. Her halükarda birilerimiz bir þeyleri çözmenin mücadelesi içindeyiz. Bu arada kahvaltýda siyah havyar yok mu? Tiplemelerini uzak tutuyorum onlar bizim dýþýmýzda bilmem neredeki bilmem ne kabilesi olarak görüp þimdilik konumuz ve konularýmýz dýþý býrakýyorum. Elbette sorunlarýmýz olacaktýr ve bizlerde bunlarý çözme gayreti içinde olacaðýz ama ya dünyaya gelmesine vesile olduðumuz çocuklarýmýza karþý sorumluluklarýmýzý neyi nerede ve nasýl yapacaðýz?

Gelin bu yazýdan sonra birazda bu konu üzerinde konuþun. Lütfen ilk arkadaþlar arasý sohbetinizde çocuklarýnýzý konuþun. Saygýlarýmla…